MEVSİMLİK İŞÇİYİM

Büyük yorgunluk sürüyor Yamaçlardan aşağıya büyük dalgınlığımız Hatırladığım son şarkı yerini bir yokuşa bırakıyor Arkadaşlarım dağınık ve semtler kimsesiz Uzuyor karşı kıyılar. Sularım çekiliyor Eğilip toprağa gökyüzünü fısıldarken Şöyle diyorum: Boşlukları örten örtülerdin her kış başı Başaklara koşardın kana kana içilecek senken Bütün bu olanların içinde Birdenbire bize seslenecektin. Bütün birdenbire olanlar iyidir. Sen iyisindir Sesinde parlayan hançer. Sinende taze bahar Bütün bekleyenler bizi bilir Bütün bekleyenler için bir şiir mutlaka vardır Çatlayacaksa gayriihtiyari şu damar Kıyılacaksa candır öpülüp başa koyulan Yaşanacaksa bir adı vardır aşkın Bir kuş yüreğinde patlayınca, konuşunca ölüm Bizi hatırlarsan Ateşin başında ya da sımsıcak akşamında bir çöl Meydana düşmemişken, sıyırmamışken aklını Ben sana bütün uçurumları armağan ediyorum gülerek Tutup eğliyorum kervanları: yirmi birinci yüzyıl Ve haykırışların birikse de boğazında Köprüler yıkılsa da aninden Ben sana geliyor...

  Her şeyin farkındayız Reklamların, çıbanların ve iklim değişikliğinin Kıyılmış çocukların, barut kokusunun Siperde yalnız kalmak kulağa hoş gelse de Kaç yüz yıldır kaybediyoruz gel istedim Kendi dışımıza gömüldüğümüz bu çağda Gürlüyorsa içindeki sıkıntının aritmetiği Anlat bu yangın yeri bu başına gelenleri Ölüm bütün şehirlerde aynı yerdedir Kafkasya’da örneğin kahverengi surlar Yanı başında başı olmayan ırmaklar Son şiir, son rica, son bir ilk bakış tenhada Uykularından kayıp kayıp gidiyor bahçeleri portakal Sen son sağanak, tek çıkış; yoruluyorum sana uyanmakta Eşelediğim şu kaya parçasında geceleri say ki gündüz Her şeyin çıkılamaz eğimi, buradan dönmek olmaz Nasıl bıraktınsa öyle bul Nasıl şaşkınsa şairin gözleri ay ışığına Böyle devam et Devam et çünkü Gümbür gümbür gelişiyor ordular sabaha Bir adım iki adım yüz bin adım seferden dönmek için Kangrenle umutların çözülmesine yarım adım Sürgün ulaştığında boş kalan meydanlara    ...